Alles over Aalburg...

Column

Husselen, indikken en doorslikken (maandag 6 november 2017)

Afbeelding bij Column: Husselen, indikken en doorslikken

Husselen, indikken en doorslikken

Ongeveer anderhalf jaar geleden kwam het college van Aalburg met een visie op het gemeentelijk en maatschappelijk vastgoed. Met “husselen” zou het vastgoed beter benut kunnen worden en met “indikken” zou vervolgens het overbodig geworden vastgoed van de hand gedaan kunnen worden.

Behalve de verkoop van het Aalburgloket aan de Grote Kerkstraat is er van die visie weinig terecht gekomen. Het Aalburgloket is niet naar Maaswaarden gegaan. De bibliotheek is niet naar d’ Alburcht verhuisd. Ook de activiteiten van BuBeClu zijn niet naar d’ Alburcht gegaan. En de Henri Dunantschool is niet naar het Willem van Oranje College verhuisd.

Die mislukte visie moet voor behoorlijk wat frustratie bij het college hebben gezorgd, maar dit college is flexibel en schakelt met gemak over van visie naar opportunisme. Want ondertussen dienden zich al weer nieuwe kansen aan. Zo bleek er interesse van de buren, de NH Kerk van Wijk, voor het gemeentehuis. Na een half jaartje binnenskamers onderhandelen besloot het college dat het gemeentehuis wel verkocht kon worden aan de kerk.
Grotere gemeenten die vaker met de verkoop van gemeentelijk vastgoed te maken hebben hanteren bij die procedure vaak het criterium TOM; TOM staat voor Transparant, Openbaar en Marktconforme opbrengst. In Aalburg doen we het omgekeerde en leidt TOM dus tot MOT: Minder opbrengst, Onderhands en Troebel.
De fusiepartners van Aalburg waren ook niet onverdeeld gelukkig met dit konijn uit de hoge hoed; die waren nog in de naïeve veronderstelling dat het Aalburgse gemeentehuis wellicht een rol zou kunnen spelen bij de huisvesting van de nieuwe gemeente.

Een ander huis van de gemeenschap, d’ Alburcht, kan volgens het college voor een groot deel wel veranderd worden in een huisartsenpost. Een belangrijke voorziening natuurlijk, maar de vraag is of dat een taak van de gemeente is en of daarvoor een dorpshuis opgeofferd moet worden.

Ook de gymzaal bij de Henri Dunantschool moet weg want het opknappen en onderhoud wordt volgens het college te duur. De oudere kinderen kunnen wel op de fiets naar d’ Alburcht en de kleintjes gaan we per bus vervoeren. Ook de drie sportverenigingen kunnen wel naar d’ Alburcht verhuizen. En dat alles omwille van het geld, want het college kijkt likkebaardend naar de opbrengst van de grond voor woningbouw.

Ondertussen is in de begroting voor 2018 de huid van de beer al verkocht. Al dit husselen en indikken levert geld op en dat kan prima besteed worden om Aalburg vóór de fusie nog even mooi op te poetsen (potverteren mag ik het niet meer noemen van het college).

Het merendeel van de raadsleden zal weinig moeite hebben met het doorslikken van de gehusselde en ingedikte plannen. Waarom zou je bij al dat glimmen en glanzen nog gaan nadenken over de nadelen of over mogelijk betere alternatieven?  Nee, over het gladde Aalburgse asfalt gaan we vanaf nu freewheelend richting Altena. En als daarbij links en rechts nog wat schade ontstaat in de samenleving dan is dat jammer maar het zal de pret niet drukken.

Kees de Waal, Progressief Altena


Kees de Waal

Kees de Waal

 

Zoveel hoofden, zoveel zinnen...
De column op Aalburg.net verhaalt over wat mensen bezighoudt.
Verschillende onderwerpen, wisselende schrijvers.

(De standpunten van de schrijvers vertegenwoordigen niet per se de visie van de redactie.)